Het is een beproefd concept bij artiesten die al een tijdje meedraaien: graven in kratten met oude opnames en werkelijk alles uitbrengen wat er te vinden is. Wat Bob Dylan betreft is er zelfs een reeks die volledig in het teken staat van zulke verloren tapes, waar met The Witmark Demos een negende deel aan toegevoegd wordt. Zoals de titel impliceert gaat het om demo’s, van nummers die later deels in definitieve vorm op zijn albums zijn verschenen maar ook van vijftien nummers die hiervoor nooit officieel werden uitgebracht, en dat klinkt op papier niet heel erg spannend. Het is immers niet voor niets dat deze vroege versies van liedjes normaal nooit het daglicht zien en een prijzig opnameproces voor het eindproduct moet zorgen. Alsof het aan de kont hangt van Dylan, gebeurt er echter iets magisch bij het luisteren naar deze verzameling van 47 tracks, en dat geldt niet alleen voor de hardcore fans van de man die eigenlijk Robert Allen Zimmerman heet.

Nog voor zijn 24ste levensjaar nam Zimmerman deze nummers op voor zijn toenmalige uitgever M. Witmark & Sons, en de daarmee gepaard gaande jeugdige onbevangenheid is terug te horen op deze opnames. Dat heeft natuurlijk ook te maken met dat het demo’s zijn, wat goed terug te horen is aan de foutjes die erin mochten zitten en zelfs pauzes met stukjes tekst uit de mond van de meester erin. “In plaats van ‘maybe better call off the picnic’ moet het worden ‘funny way to start a picnic’”, zegt hij bijvoorbeeld plotseling halverwege ‘Talking Bear Mountain Picnic Massacre Blues‘, waarmee het nummer op dat moment voor eens en voor altijd veranderd wordt. Om als luisteraar daar getuige van te mogen zijn is bijzonder, wat er samen met de opnamekwaliteit en het songmateriaal voor zorgt dat deze release een must is voor iedereen die ook maar een beetje van Bob Dylan houdt.