De Japanse auteur Haruki Murakami schrijft dikke en vaak prachtige boeken. Hij heeft inmiddels zeventien titels op zijn naam staan waarvan de meeste wereldwijde bestsellers waren of nog steeds zijn. Ondanks de schoonheid van zijn werk is het op ¾ vaak doorbijten geblazen. Je vergeeft de auteur zijn langdradigheid altijd wel omdat de rest gewoon te mooi is.

Norwegian Wood, de film gebaseerd op het gelijknamige boek waarmee Murakami in 1987 doorbrak, gaat over de Japanse student Toru Watanabe die verliefd wordt op Naoko, zijn oude schoolvriendin. Dat Naoko eigenlijk altijd het vriendinnetje was van hun inmiddels overleden, gemeenschappelijke vriend Kizuki lijkt in eerste instantie geen probleem. Maar naarmate Naoko zich steeds verder terugtrekt in haar eigen wereld, richt Toru zich meer op zijn eigen leven en ontmoet hij op de campus de levendige Midori.

Een film is een heel ander verhaal dan een boek. Een film kun je niet even wegleggen als je er genoeg van hebt. Die kun je niet makkelijk met een ezelsoor onder je bed schuiven of terug op de plank zetten om later weer opnieuw op te pakken. Ja, je kunt weglopen uit de film (kinderachtig!) of valsspelen door tijdens de film een kwartier te gaan snurken (slap!), maar beide opties gaan altijd ten koste van de verhaallijn.

Alhoewel… bij Norwegian Wood is dat snurken eigenlijk niet eens echt een probleem. De film gaat zo ongelooflijk langzaam, dat een klein kwartiertje dromenland niet zoveel uitmaakt. Het enige wat je dan mist zijn de mooie beelden van regisseur Tran Anh Hung. Maar daar kom je ook wel overheen, er zijn per slot van rekening genoeg films waarbij de beelden de verhaallijn versterken en niet op zichzelf hoeven staan. Jammer voor de schrijver, maar een leer voor de volgende regisseur die zich waagt aan de verfilming van een van de boeken van Murakami: geef je publiek niet het gevoel opgesloten te zitten in de bioscoop. Dat is nooit een goed teken.

Het is alweer erg lang gelden dat het legendarische tv-programma Kreatief met kurk op de kijkbuis was. In de tussentijd is er veel gebeurd. Veel te veel om hier in deze korte blogpost neer te schrijven, maar gelooft u ons op ons woord als wij zeggen dat er veel is gebeurd.

Dat neemt niet weg dat Kreatief met kurk ‘Het Boek’ een tijdloze opvulling blijft voor in uw boekenkast. En als u dan toch bezig bent uw boekencollectie op orde te brengen schaft u dan ook meteen Peanut Shell Puppets, Macrame Accessoiries en Fancy Dress aan. Drie tijdloze toppers van ongekende kwaliteit die uw leven verrijken met allerhande tips voor een kekke macramé trui, het ideale pindapoppetje of een zelfgemaakt wortelpak voor volwassenen. Kijkt en geniet.

Macramé, weer helemaal terug van weg geweest. Juist voor mannen!

Waarom je verkleedkleren kopen als je ze zelf kunt maken?

Auteur en theatermaker Paulien Cornelisse schreef er al eerder over in haar boek Taal is zeg maar echt mijn ding: de overbodige aanhalingstekens.

De fenomenale blog www.unnecessaryquotes.com laat door talloze prachtige voorbeelden zien wat precies het verschil is tussen een serveerster en een “serveerster”. Woorden zijn eigenlijk niet nodig, de aanhalingstekens zeggen alles, nee correctie, de aanhalingstekens zeggen veel te veel. Of moeten we zeggen: veel “te” veel?

Klik hier voor het boek.

Dick Swaab is de auteur van de, toch wel onverwachte, bestseller Wij zijn ons brein: van baarmoeder tot alzheimer. Dick is een slimme man. Daar kan niemand omheen na het lezen van dit boek. Hij verklaart in zijn vuistdikke werk onder andere de menselijke drang naar religie, en hij legt hierin het revolutionaire voordeel van religieus-zijn uit. Ondanks het feit dat Dick zelf atheïst blijft, en de negatieve effecten van een geloofsovertuiging zoals discriminatie en agressie benadrukt, schept hij een onverwacht rooskleurig toekomstbeeld (ook al kan die toekomst nog best een paar eeuwen duren):

‘Het evolutionaire voordeel van de combinatie van agressie, een eigen door de religie herkenbare groep en discriminatie van anderen is duidelijk. De mens heeft zich miljoenen jaren ontwikkeld in een omgeving waar maar net genoeg te eten was voor de eigen groep. Een ‘andere’ groep die je in de Savanne tegenkomt was dus levensbedreigend en moest vernietigd worden. Een paar generaties met centrale verwarming poetsen miljoenen jaren van evolutionaire voordelen van de combinatie van het binden van de eigen groep en agressie tegenover anderen niet weg. Van xenofobie heeft dan ook een groot deel van onze bevolking nog steeds last. De hele wereld is vol van brandhaarden tussen groepen met een verschillende godsdienst. ‘Gods vrede’ wordt sinds mensenheugenis over de gehele wereld met moord en doodslag aan anderen opgelegd. En daar zal niet snel een eind aan komen.

Anderzijds veranderen oorlogen sinds de middeleeuwen van karakter en vermindert het aantal oorlogen en hun duur. Enig optimisme is dus wel op zijn plaats. Aangezien noch religie om de groep bijeen te houden, noch agressie om een andere groep te vernietigen in de toekomst hun evolutionaire voordeel zullen behouden. In de zich ontwikkelende en globaliserende economie en informatiemaatschappij zullen beiden in de loop van enkele honderdduizenden jaren aan belang gaan inboeten. Zo zullen uiteindelijk werkelijke ‘vrijheid’ en ‘humaniteit’ mogelijk worden, buiten het keurslijf van achterhaalde religieuze regels, ook voor de andersdenkenden en ongelovigen.’

Aldus Dick.

Uitgeverijen door het hele land worden wekelijks overspoeld met manuscripten van aspirant-schrijver. Niks mis mee, nee, dat klopt, maar wel grappig. Helma uit Biervliet of Deams (is dat een naam?) uit Oss – allemaal geloven ze in hun eigen literaire talent. Een kleine bloemlezing:

‘Geachte dames en heren’

‘Vol trots zend ik u mijn tweede roman Tot het begin der tijden in de hoop dat het wordt uitgegeven bij Uitgeverij Zeuven. Mijn eerste roman heeft helaas nooit het licht mogen zien omdat ik het niet goed genoeg vond en er toen maar mee ben gestopt.’

‘Het is een spannende psychologische thriller met verrassende wendingen en een overrompelend plot.’

‘Dolf is een psychologische roman over de zoektocht naar een eigen identiteit in een wereld vol hokjesdenkers, leugens, bedrog en manipulatie.’

‘De psychologische interactie tussen de personages is er een van genegenheid, van hunkeren naar welvarendheid of een teloorgegaan tijdperk. Geen grootste verhalen of heldendaden. Vreugde is slechts aanwezig in het ‘zoete bedrog van het geheugen’ binnen een doorgaans routineuze werkelijkheid.’

‘Vlinderleugens zou je een psychologische, tragikomische sleutelroman kunnen noemen. Of niet.’

‘De allenige leegte is een psychologische bundel met gedichten over vroeger en nu, over later en misschien, over misschien en waarom, over ademen en zweten, over morgen en overmorgen, over vrienden en vage bekenden, over verre reizen en thuis, over aardappels en aardbeien, over nieten en geniet worden, over auto’s en vrachtwagens, over vakanties en weekendjes weg, over mensen en mensen [red: etc.]’

‘De verhalen gaan over gebeurtenissen die ik gezien, gehoord of meegemaakt heb.’

‘In het midden van het boek wordt een geheim met de lezer gedeeld. Je leest er zo overheen, dus let goed op. Gedurende het boek is er ook sprake van een mysterie, maar dat wordt nergens opgelost of genoemd.’

‘Over mijzelf: ik ben Wendy (46) uit Wieringerwaard. Ik heb zes maanden geleden mijn goedbetaalde baan bij een leasemaatschappij opgezegd om mij volledig te richten op mijn passie: schrijven.’

‘Ik heb vorig jaar besloten om mijn passie te volgen, en die passie is schrijven!’

‘Ik weet nu waar ik echt gelukkig van word: schrijven!’

‘Ik wil niet beweren dat ik de nieuwe Reve of Mulisch ben, maar ik weet wel bijna zeker dat ik een groot schrijver ben (of in me heb). U denkt met mij misschien een risico te nemen omdat mijn werk zo afstaat van wat er nu in de Nederlandse literatuur te vinden is, edoch, niets is minder waar.’

‘Als u mij een contract aanbiedt, zult u daar geen spijt van krijgen.’

‘Veel leesplezier.’

‘Met hoogachting.’

‘Groetjes.’

‘Nelleke’

‘Manfred’

‘Ronnie’

‘H. Sterk’