The Souldiers – These Times
Genre: Soulpop
Het muzikale equivalent van zaaddodende pasta. Sorry, meer kan ik niet maken van de muziek van de Nederlandse band The Souldiers rondom de zusjes Sofie en Cato van Dijck. Bij hun eerste optreden in De Wereld Draait Door op donderdag 26 november 2009 speelde het gezelschap een cover van Tina Turner en dat is eigenlijk hoe The Souldiers klinkt op These Times; als een veredelde coverband. Niet dat de zelfgeschreven nummers niet om aan te horen zijn of slecht worden uitgevoerd, integendeel zelfs wat dit laatste betreft, maar het klinkt allemaal zo onwijs degelijk dat er geen sprankje emotie in te bespeuren valt. Zaaddodende pasta dus, voor al uw feesten en partijen.
The Strokes – Angles
Genre: Rock
Zitten we na vijf jaar afwezigheid nog op een nieuw album van The Strokes te wachten? Het antwoord op die vraag is simpel: natuurlijk, mits het album een beetje te pruimen is. De openingsnummers bieden wat dat betreft goede hoop, dankzij fris en pakkend popliedje ‘Machu Picchu’ en de minstens net zo sterke eerste single ‘Under Cover of Darkness’. Wat er daarna met het album gebeurt is echter ronduit jammer, want ‘derde nummer ‘Two Kinds of Happiness’ zet de toon voor middelmaat. Track zeven ‘Call Me Back’ vormt daarop een heerlijk eigenzinnige uitzondering, maar helaas is op dat moment het kwaad al geschied en komt het hierna ook niet meer echt goed, wat Angles niet de gedroomde comeback van deze ooit zo relevante band maakt.
La Boutique Fantastique – La Boutique Fantastique
Genre: Betoverende sprookjesmelange
Er zijn momenten dat je als popjournalist twijfels hebt over je vak. Waarom moeten we bijvoorbeeld zo nodig altijd alles benoemen? Kunnen we het niet gewoon zeggen als muziek aan te raden is en verder onze mond houden? Het Nederlandse duo La Boutique Fantastique roept die vragen bij mij op, omdat maar moeilijk te vangen valt wat ze precies maken behalve dan dat het gewoon heel erg goed is. Toch kan ik de neiging niet onderdrukken om te vermelden dat dit komt door een circustent vol stijlen die met gemak betoverende sprookjesverhalen met een verontrustende ondertoon van een passende soundtrack kan voorzien. Maar dit laatste mag je gerust vergeten, als je maar niet vergeet dat dit album vele luisterbeurten verdient.
Chef’Special – One For the Mrs.
Genre: hiphop/funk
Met de EP Hungry uit 2009, de clip met Matthijs van Nieuwkerk bij ‘Too Far Gone’ en de eerste single van dit debuutalbum ‘Airplaying’ heeft Chef’Special liefhebbers van funky live hiphop hongerig gemaakt naar meer, dus de grote vraag met het verschijnen van One For the Mrs. luidt: wordt die honger gestild? “In de prima liedjes zit niet veel hitpotentie, maar de liveshow van Chef’Special staat wel als een huis. Net nu Relax met een comeback bezig is laat deze strakke band zien dat het tijd is voor een jonge, frisse live hiphopact die de festivalzomer kan voorzien van een passende soundtrack.” Dat schreef ik over hun optreden op Noorderslag begin dit jaar en gaat eigenlijk ook op voor deze debuutplaat: uitstekend voor op een warme zomerdag, maar echt lang blijven hangen zal het vervolgens niet.