Omdat ik voor het afstuderen aan de School voor Journalistiek (jaja, eindelijk…) een portfolio moet samenstellen met onder andere een productie uit mijn eerste stage, kwam ik het eerste interview tegen dat ik ooit voor Metro deed, toen ik daar begin 2007 net als stagiair was begonnen. Het stuk werd echter nooit geplaatst omdat de band in kwestie, Larrikin Love, alweer uit elkaar was voordat het album in Nederland verscheen. De Word-file dateert van 11 april 2007, en nu wordt het eindelijk toch ‘geplaatst’:
Poppy folknummers met een punk-instelling
Een jaar geleden stonden de jongens van Larrikin Love al voor een volle zaal op London Calling. Op 17 mei komt hun debuutalbum The Freedom Spark pas officieel in Nederland uit. Op een hotelkamer in het centrum van Amsterdam sprak Metro met frontman Edward Larrikin en gitarist Micko Larkin. Dat hun achternamen zo op elkaar lijken is toeval. Net als de overeenkomsten met die ene bekende Engelse band waar ze al veel te vaak mee zijn vergeleken. Hun muziek omschrijven als een combinatie van het beste van Baby Shambles en Dirty Pretty Things zou dan ook flauw zijn. Beter is het om de omslachtige, maar doeltreffende formulering ‘poppy folknummers met een punk-instelling’ te gebruiken. “Mee eens, zo zou ik het ook omschrijven als iemand het mij zou vragen”, zegt Edward, die gedurende het interview praktisch als enige aan het woord zal zijn. Niet voor niets is de band vernoemt naar zijn achternaam en alles waar hij voor staat. Ook schrijft hij alle teksten en wordt hij door alles en iedereen beschouwd als creatief brein van de band. Maar de enige bijdrage van Micko deze middag is dat de rest van de band wel degelijk met hem op één lijn zit: “Zijn teksten hebben effect op de muziek die we maken, wat ik maak. Ik denk dat dat een goede manier is om te werk te gaan.”
Zo’n twee jaar geleden resulteerde die werkwijze in het eerste album. Een plaat die zich tekstueel in laat delen in drie secties: Hate, Fairytale en Freedom. En in die volgorde zijn de nummers bewust gegroepeerd. “Maar als we een nieuw album gaan maken zal er geen nieuwe sectie komen, in elk geval niet bewust. Dat was toen.” Een tijd waarin Edward vooral zijn gevoelens van dat moment wilde vangen. Eigenlijk iets dat hij met elk album probeert te doen: “Ik maakte een periode door waarbij ik op datzelfde moment op papier wilde zetten wat ik voelde, ook al had ik er geen zin in. Daardoor realiseerde ik me dat je als artiest eigenlijk een soort naslagwerk achterlaat, bestaande uit verschillende tastbare hoofdstukken. Want zo zie ik een album, als één tastbaar hoofdstuk.”
Maar als het hoofdstuk dat hier binnenkort uitkomt al zo’n twee jaar oud is, dan moet dat voelen als het herkauwen van geschiedenis. “Ja zo voelt het inderdaad”, reageert Edward, “en ik ga er niet over liegen door enthousiast te roepen dat hier ons splinternieuwe album voor je ligt. Maar ik denk dat nadat je iets gecreëerd hebt, je er al overheen bent. Natuurlijk heb je nog binding met de nummers, maar het is niet meer dat ene moment waarop je het vastlegde.” Maar daar hebben de meeste fans natuurlijk maling aan, die worden gewoon enthousiast van de muziek die het Engelse bandje maakt. “En dat maakt ook niet uit. Ik maak me geen zorgen over wat het publiek in de zaal van die momenten vindt. Al probeer je tot op zekere hoogte natuurlijk wel dat gevoel over te brengen.”
Maar wat maakt Larrikin Love dan zo anders dan de meeste andere Engels bandjes? “Als ze naar ons luisteren horen ze het meteen. Maar daarbuiten denk ik dat wij geen uitgestippeld plan hebben. We houden alle opties open met betrekking tot de richting die we muzikaal gezien op kunnen gaan. Samenwerken met Flava Flav zou dus zeker een optie zijn.” Een vraag die te maken heeft met het gezelschap in de lift voorafgaand aan het interview. De extravagante rapper van Public Enemy stond ‘met zijn hand tegen de billen van Edward aan’. Waarna bij het uitstappen de jongens van Larrikin Love even op dolenthousiaste fans leken in plaats van bekende artiesten. Gelukkig maar, je zou met de volwassen muziek en wijze uitspraken bijna vergeten dat de heren nog maar twintig zijn.
Edwin van Dalen
Kader:
- Die ene band
De zangers van Baby Shambles en Dirty Pretty Things zijn respectievelijk Pete Doherty en Carl Barât. Samen stonden ze hiervoor aan het hoofd van ‘die ene band’ The Libertines.