Limp Bizkit – Gold Cobra
Genre: nu metal
Het duurde even voordat ik de eerste keer op ‘play’ drukte na het binnenkrijgen van dit album, omdat ik eerlijk gezegd een beetje huiverig was voor het resultaat. Als bijna 26-jarige heb ik de hoogtijdagen van Limp Bizkit als tiener bij het volle bewustzijn meegemaakt. Sterker nog: ik liep met een rood NY-petje en Adidasjes rond op school en noemde mezelf fan. Met het ouder worden en vooral het verschijnen van de laatste twee albums Results May Vary en The Unquestionable Truth (Part 1) is dat behoorlijk bekoeld, maar met Gold Cobra revancheert Limp Bizkit zich zowaar enigszins. Natuurlijk is het allemaal niet echt meer vernieuwend wat de band uit Jacksonville doet, maar binnen hun eigen straatje hebben ze een aardige balans weten te vinden tussen het hardere werk van debuut Three Dollar Bill Yall$, de successound van opvolger Significant Other en ballads vergelijkbaar met ‘Behind Blue Eyes’. Het petje mag dus af en toe weer op, maar van nieuwe Adidasjes zal het dankzij een misser als ‘Autotunage’ hier en daar helaas niet meer komen.
Little Barrie – King of the Waves
Genre: bluesrock
Litttle Barrie, het leek zo’n bandje te worden waar een select groepje mensen van wist en hield maar dat nooit echt in het collectieve geheugen terecht zou komen. Met debuut We Are Little Barrie uit 2005 maakte het trio een fijne rammelrockplaat met verfrissende pop- en blueselementen, een prestatie die het met Stand Your Ground een jaar later op al even fijne wijze herhaalde. Daarna werd het echter stil rondom die band die om zanger en gitarist Barrie Cadogan draait. Het leek erop dat er niet echt brood in de band zat en begenadigd muzikant Barrie meer geld kon verdienen als sessiegitarist bij andere artiesten. Maar ineens zijn ze daar weer, met een album dat even eigen en fijn is als beide voorgangers, en zou het met doorgebroken bands als The Black Keys en Kings of Leon best eens tijd mogen worden voor een stapje hogerop voor Little Barrie. Dankzij de goede liedjes, eigen sound en bijzonder, herkenbare stem van de frontman is daar namelijk alle reden toe.
Beyoncé – 4
Genre: pop/r&b
Het is alweer drie jaar geleden dat Beyoncé haar ambitieuze I Am… Sasha Fierce-album uitbracht, met twee cd’s waarop ze haar rustige kant onder haar eigen naam en haar uitbundige kant onder een pseudoniem naar voren liet komen. Op dit vierde soloalbum van de megaster worden die twee kanten weer op één schijfje gecombineerd, al is het wel de rustige kant die de overhand heeft op 4. Dat is goed, want het is deze smaakvolle jas die Beyoncé het beste past. Prachtige ballads als ‘Best Thing I Never Had’, ‘I Was Here’ en albumopener ‘1+1’ laten haar stem excelleren, al klinkt het natuurlijk nog goed wanneer Beyoncé een boodschappenlijstje zingend voordraagt. Dat het geschreeuw over de ‘Pon de Floor’-beat in ‘Run the World (Girls)’ als eerste single en albumafsluiter zoveel aandacht krijgt is daardoor extra jammer, want verder is dit een coherent album waarop Beyoncé met uitzondering van ‘Countdown’ het rustig genoeg houdt om mooi te blijven.
Kaiser Chiefs – The Future is Medieval
Genre: poprock
Stel, je hebt als band 20 geweldige nummers gemaakt en komt er echt niet uit welke je daaruit moet kiezen om op het nieuwe album te zetten. Dan is het een briljant idee om alle twintig liedjes online te zetten en je fans zelf te laten kiezen. Tien willekeurige nummers in een volgorde naar keuze zijn te downloaden en worden daarmee direct als digitaal album aangeboden aan mensen die zelf te lui zijn om te kiezen. Wordt ‘jouw’ album vervolgens verkocht, dan krijg je er als samensteller nog geld voor ook. Zoals gezegd een briljant idee, mits de nummers stuk voor stuk geweldig zijn. Maar dat zijn ze in dit geval niet, zo blijkt al uit de gewone cd-versie met 13 nummers die wél door Kaiser Chiefs zelf zijn uitgekozen. Er staan wel aardige liedjes op, namelijk ‘Little Shocks’ en ‘Starts With Nothing’, maar de band mist helaas het speelse, orenschijnlijk simpele van de eerste twee albums. Leuk idee dus, maar de uitvoering schiet tekort.