Alex Clare – The Lateness of the Hour
Genre: electrosoul

Een dancehallbeat met scheurende gitaren opent dit album en als luisteraar ben je daardoor eerst even de weg kwijt, totdat de soulvolle stem van Alex Clare er vervolgens direct voor zorgt dat je weer bij de les bent. Het is deze soulvolle stem die een heerlijk verbindende factor vormt op dit door dancegrootheden Diplo en Switch geproduceerde debuutalbum van de Britse singer-songwriter. Drum-‘n-bass, dubstep, pop en rustige ballads komen voorbij op The Lateness of the Hour, maar dankzij de stem van Clare en de smaakvolle productie worden de overgangen daartussen geen moment vervelend. Natuurlijk had er best iets meer lijn in de liedjes en trackvolgorde gemogen, maar door maling te hebben aan dergelijke conventies etaleert Alex Clare wel een indrukwekkende staalkaart van zijn kunnen.

Martin Solveig – Smash
Genre: house/pop

‘Hello’. Ik kan het woord niet meer horen zonder aan de gelijknamige single van Martin Solveig te denken. En dat is knap, want het lukt niet zomaar iedereen om zo’n catchy wereldhit te produceren, die ook nog eens prima aan te horen blijft na op zijn zachtst gezegd grijsgedraaid te zijn. Het vijfde studioalbum van Solveig bevat meer van dat soort makkelijk in het gehoor liggende dancepopdeuntjes, die je grotendeels snel weer vergeten bent omdat ze net die kwaliteit van ‘Hello’ missen. Toch laat de Franse dj/producer nog een paar keer zijn klasse horen op het met gastenartiesten gevulde Smash, bijvoorbeeld in het geheel elektronische ‘Racer 21’ en de prima ballad ‘Let’s Not Play Games’. Een klassieker zal dit album niet worden, maar dat Solveig kan produceren en een neusje heeft voor goed uitpakkende samenwerkingen moge duidelijk zijn.

Washed Out – Within and Without
Genre: chillwave

Zomermuziek, daar moet je nou net op dit moment in Nederland mee aankomen. Ernest Greende schijnt zelf besmuikt te lachen wanneer zijn muziek zo betiteld wordt, omdat hij zelf aan het imago van zijn creaties heeft bijgedragen. Gelukkig gaan de nummers op Within and Without veel verder dan alleen deuntjes voor bij lekker weer, het is namelijk een album dat je meeneemt op een trip die de sfeer van een lome zomerdag doet verschijnen, of de zon nou daadwerkelijk schijnt of het op dat moment met bakken uit de lucht komt. Het zijn zachte elektronische producties waarin stuk voor stuk mooie liedjes in verstopt zitten en we noemen het chillwave, maar als je bij zo’n hippe term je schouders ophaalt mag je het ook gewoon bijzonder fijn noemen.

MellowHype – BlackenedWhite
Genre: hiphop

Stapels met albums liggen er al klaar van het hiphopcollectief en internethype Odd Future Wolf Gang Kill Them All, kortweg Odd Future of OFWGKTA, omdat ze die zelf de afgelopen tijd het wereldwijde web opgooiden. Het tweede soloalbum van frontman Tyler, The Creator kwam onlangs als eerste officieel uit als fysieke release en nu valt ook het tweede album van subgroep MellowHype (bestaande uit Left Brain en Hodgy Beats) die eer ten deel. Op de zelfverzekerd relaxte manier die we van Kanye West kennen opent deze plaat met ‘Primo’ en het zijn deze laidback nummers waarin MellowHype excelleert. De beats blijven in de meer opgefokte tracks als ‘Igotagun’ wel van hoog niveau, maar het agressieve eindresultaat is minder fijn om naar te luisteren. Dat maakt dit album wisselvallig, waarmee maar weer eens blijkt dat Tyler, The Creator toch echt de meest talentvolle is van het stel.

Wakey!Wakey! – Almost Everything I Wish I’d Said the Last Time I Saw you
Genre: poprock

Die namen, tsja, je moet wel heel erg goede muziek maken wil je daarmee wegkomen. Gelukkig is dat precies wat er gedaan wordt door Michael Grubbs, de man uit New York waar deze band om draait. Met enkel zijn achternaam ‘Grubbs’ was hij nog voordat deze debuutplaat gemaakt werd meerdere afleveringen te zien als barman in de populaire televisieserie One Tree Hill, omdat schrijver en producent van de serie Mark Schwahn tijdens een optreden zeer van hem en zijn muziek gecharmeerd raakte. Dat valt te begrijpen, want de mooie mengeling van piano en gitaar waar Grubbs zijn meeslepende liedjes in verpakt is bijzonder aanstekelijk. Fijn is ook dat dit album met een veel te lange titel om hier te herhalen lekker afwisselend is, doordat Grubbs de mengeling van piano en gitaar goed verdeeld over de verschillende nummers. Daardoor zou het album misschien ook wel weer ietsje coherenter kunnen zijn, maar voor een debuut vertoont dit album grote klasse.

Wiley – 100% Publishing
Genre: grime

“I know some don’t care about the grime scene but I’m gonna till I die”, preekt Wiley op het nummer ‘100% Publishing’ van zijn nieuwe album met dezelfde titel. Ook stelt hij in dat nummer dat het Engelse genre best internationaal zou kunnen gaan, wacht maar tot hij dat bewijst. Maar de man die ooit een inspiratiebron was voor Dizzee Rascal staat inmiddels niet voor niets in de schaduw van deze volgeling, nu het Dizzee reeds gelukt is om de landsgrenzen de doorkruisen met zijn muziek. Reden daarvoor is de stap die de zeven jaar jongere rapper maakte naar meer mainstream dance, waar Wiley zijn nieuwe album nog steeds vult met veel ontoegankelijkere, klassieke grime. Dat pakt op zich niet dramatisch uit, maar erg inspirerend klinkt het allemaal niet. Het lijkt erop dat alweer een tijdje de rek uit het genre is, en als dat klopt dan is 100% Publishing daar het bewijs van: de beats en raps zijn niet onverdienstelijk, maar we hebben het allemaal al eens eerder gehoord. Dat zorgt er ook voor dat een draak van een track als ‘Boom Boom Da Na’ de bovenhand krijgt, terwijl de zure smaak van dat nummer best weggespoeld had mogen worden met echt sterk materiaal.