Wakey!Wakey! – Almost Everything I Wish I’d Said the Last Time I Saw you
Genre: poprock
Die namen, tsja, je moet wel heel erg goede muziek maken wil je daarmee wegkomen. Gelukkig is dat precies wat er gedaan wordt door Michael Grubbs, de man uit New York waar deze band om draait. Met enkel zijn achternaam ‘Grubbs’ was hij nog voordat deze debuutplaat gemaakt werd meerdere afleveringen te zien als barman in de populaire televisieserie One Tree Hill, omdat schrijver en producent van de serie Mark Schwahn tijdens een optreden zeer van hem en zijn muziek gecharmeerd raakte. Dat valt te begrijpen, want de mooie mengeling van piano en gitaar waar Grubbs zijn meeslepende liedjes in verpakt is bijzonder aanstekelijk. Fijn is ook dat dit album met een veel te lange titel om hier te herhalen lekker afwisselend is, doordat Grubbs de mengeling van piano en gitaar goed verdeeld over de verschillende nummers. Daardoor zou het album misschien ook wel weer ietsje coherenter kunnen zijn, maar voor een debuut vertoont dit album grote klasse.
Wiley – 100% Publishing
Genre: grime
“I know some don’t care about the grime scene but I’m gonna till I die”, preekt Wiley op het nummer ‘100% Publishing’ van zijn nieuwe album met dezelfde titel. Ook stelt hij in dat nummer dat het Engelse genre best internationaal zou kunnen gaan, wacht maar tot hij dat bewijst. Maar de man die ooit een inspiratiebron was voor Dizzee Rascal staat inmiddels niet voor niets in de schaduw van deze volgeling, nu het Dizzee reeds gelukt is om de landsgrenzen de doorkruisen met zijn muziek. Reden daarvoor is de stap die de zeven jaar jongere rapper maakte naar meer mainstream dance, waar Wiley zijn nieuwe album nog steeds vult met veel ontoegankelijkere, klassieke grime. Dat pakt op zich niet dramatisch uit, maar erg inspirerend klinkt het allemaal niet. Het lijkt erop dat alweer een tijdje de rek uit het genre is, en als dat klopt dan is 100% Publishing daar het bewijs van: de beats en raps zijn niet onverdienstelijk, maar we hebben het allemaal al eens eerder gehoord. Dat zorgt er ook voor dat een draak van een track als ‘Boom Boom Da Na’ de bovenhand krijgt, terwijl de zure smaak van dat nummer best weggespoeld had mogen worden met echt sterk materiaal.