Alex Clare – The Lateness of the Hour
Genre: electrosoul

Een dancehallbeat met scheurende gitaren opent dit album en als luisteraar ben je daardoor eerst even de weg kwijt, totdat de soulvolle stem van Alex Clare er vervolgens direct voor zorgt dat je weer bij de les bent. Het is deze soulvolle stem die een heerlijk verbindende factor vormt op dit door dancegrootheden Diplo en Switch geproduceerde debuutalbum van de Britse singer-songwriter. Drum-‘n-bass, dubstep, pop en rustige ballads komen voorbij op The Lateness of the Hour, maar dankzij de stem van Clare en de smaakvolle productie worden de overgangen daartussen geen moment vervelend. Natuurlijk had er best iets meer lijn in de liedjes en trackvolgorde gemogen, maar door maling te hebben aan dergelijke conventies etaleert Alex Clare wel een indrukwekkende staalkaart van zijn kunnen.

Martin Solveig – Smash
Genre: house/pop

‘Hello’. Ik kan het woord niet meer horen zonder aan de gelijknamige single van Martin Solveig te denken. En dat is knap, want het lukt niet zomaar iedereen om zo’n catchy wereldhit te produceren, die ook nog eens prima aan te horen blijft na op zijn zachtst gezegd grijsgedraaid te zijn. Het vijfde studioalbum van Solveig bevat meer van dat soort makkelijk in het gehoor liggende dancepopdeuntjes, die je grotendeels snel weer vergeten bent omdat ze net die kwaliteit van ‘Hello’ missen. Toch laat de Franse dj/producer nog een paar keer zijn klasse horen op het met gastenartiesten gevulde Smash, bijvoorbeeld in het geheel elektronische ‘Racer 21’ en de prima ballad ‘Let’s Not Play Games’. Een klassieker zal dit album niet worden, maar dat Solveig kan produceren en een neusje heeft voor goed uitpakkende samenwerkingen moge duidelijk zijn.