Red Hot Chili Peppers – I’m With You
Genre: funkrock
Zou het dan toch nog goed kunnen komen met Red Hot Chili Peppers? Voor het eerst in jaren is er namelijk weer een dosis pit te horen op een van hun platen, te weten tiende studioalbum I’m With You. Niet dat de creatieve hoogtijdagen van Blood Sugar Sex Magik weer volledig terug zijn, maar de band put wel net genoeg uit dat verleden om de neerwaartse beweging qua tempo van de liedjes een halt toe te roepen. Licht overstuurde vocalen en een funky baslijntje op albumopener ‘Monarchy of Roses’, scheurende gitaren in ‘Goodbye Hooray’ en Red Hot Chili Peppers-achtige raps op ‘Even You Brutus?’: ze maken halve ballades als ‘Police Station’ en ‘Meet Me At the Corner’ en missers als het ietwat ridicule ‘Ethiopia’ ineens een stuk draaglijker. Daarbij zijn de nummers die over dat zojuist benoemde beetje pit beschikken veelal ook voorzien van de aanstekelijke refreintjes waar RHCP zich de afgelopen twaalf jaar zo in heeft weten te bekwamen. Kortom: het beste van twee werelden.
Stereo MCs – Emperor’s Nightingale
Genre: dancehop
Al meer dan twintig jaar komt Stereo MCs redelijk weg met zo’n beetje hetzelfde trucje: rap in een energiek en opzwepend dancejasje. Dat maakt het een beetje vreemd dat de Britse band op het nieuwe album Emperor’s Nightingale plotseling van die koers afwijkt. Frontman Nick Hallam zingt namelijk meer dan ooit tevoren en de producties zijn grotendeels ver voorbij de breakbeat naar house geschoten. Wat de muziek betreft pakt dat, eerlijk is eerlijk, eigenlijk best aardig uit, maar het grotendeels ontbreken van de praterige voordracht van Hallam is best een gemis. Progressie is natuurlijk welkom bij veel artiesten, maar sommige acts moeten eigenlijk gewoon blijven doen waar ze goed in zijn en Stereo MCs hoort gewoon thuis in die laatste categorie.
Correspondence – Music Volume I
Genre: hiphop/soul
Wanneer zijn kop cappuccino op tafel wordt gezet zegt hij netjes ‘dankjewel’ tegen de ober, maar het is toch echt een Amerikaan die schuilgaat achter de artiestennaam Correspondence. Debuutalbum Music Volume I nam hij op in zijn nieuwe woonplaats Amsterdam met behulp van Nederlandse artiesten, maar het resultaat is allesbehalve Nederlands. Wat het wél is, dat valt niet in één word samen te vatten. Correspondence slingert namelijk van pure hiphop naar zoete soul en zoals het goede hiphop betaamt komt in de muzikale basis daar nog eens menig ander genre bij kijken. Bij de eerste luisterbeurt is die mengelmoes even wennen, maar de open minded luisteraar zal zich daar al snel overheen weten te zetten. Als het maar goed is, dat is de maatstaf die Correspondence voor zijn muziek hanteert. En dat is het op deze plaat regelmatig, dankzij het fijne huwelijk tussen de zeer muzikale productie en de aangenaam volle stem van Correspondence zelf.
Other Lives – Tamer Animals
Genre: folk
Maar liefst zestien maanden waren de Amerikanen Jesse Tabish en Jonathon Mooney van Other Lives in de stilte van hun eigen huis bezig met tweede album Tamer Animals en het resultaat mag er zijn. Laagje voor laagje bouwden ze aan nummers die ze zelf in de categorie ‘progressieve folk’ plaatsen en die typering valt te begrijpen wanneer je de folksongs met rijk georkestreerde productielaag beluistert. Op een kwart van de tracklist ben je al kwijt bij welk nummer je bent aangekomen, omdat Tamer Animals vooral is samengesteld als één lange muzikale trip die van begin tot einde moet betoveren. Dit heeft als gevolg dat veel van de nummers net iets te dramatisch of gewoon niet pakkend genoeg zijn om op zichzelf staand goed tot hun recht te komen, maar wie in is voor een ouderwetse albumervaring is bij Other Lives aan het goede adres.