Lil Wayne – Tha Carter IV
Genre: hiphop

Negen albums in dertien jaar, dat is de niet minder dan indrukwekkende productiviteit van Lil Wayne. Die hoeveelheid muziek gaat soms ten koste van de kwaliteit (denk aan het teleurstellende album Rebirth van vorig jaar), maar veel vaker brengt hij albums uit van een niveau waar concurrenten die jaren broeden op hun materiaal jaloers op mogen zijn. De Tha Carter-reeks is wat dat betreft de benchmark, met een steeds beter wordende Lil Wayne die uitgroeide tot grote hoogte op het derde deel uit 2008. Dat creëert hoge verwachtingen voor deze opvolger, die gelukkig grotendeels ingelost worden door Weezy. Hij is op zijn best met vlammende raps over badass beats, zoals in ‘MegaMan’ en ‘6 Foot 7 Foot’, respectievelijk track drie en vier van het album. Dat legt de lat hoog, waar bijvoorbeeld autotune-misser ‘How to Hate’, pretentieuze Rick Ross-collaboratie ‘John’ en glijballad ‘How to Love’ ver uit de buurt blijven. Dit vijftien tracks tellende album had dus best iets korter gemogen, al maakt dat het gros van Tha Carter IV niet minder indrukwekkend.

Kubus & Rico – DMT
Genre: hiphop

Met behulp van producer Kubus treedt voormalig Opgezwolle-rapper Rico eindelijk voor het eerst in zijn eentje op de voorgrond op een compleet album en het resultaat blijkt het wachten waard te zijn geweest. De metaforische teksten van Rico, die ten opzichte van zijn oude groepsgenoot Sticks altijd al ongrijpbaarder waren, passen namelijk perfect bij de eigenzinnige, naar dance neigende producties van Kubus. Dat de twee met elkaar in de studio dit album “van A tot Z” in elkaar sleutelden is eraan af te horen, want aan beats met daarop een coupletje, refreintje, coupletje doet DMT niet. Aan muziek, teksten en timing die volledig op elkaar afgestemd zijn des te meer. Eén van de betekenissen van DMT is volgens Kubus en Rico zelf De Muziek Trip, en dat dekt de lading dan ook volledig. Soms schiet die trip qua experimenteerdrift iets uit de bocht (‘Klim de Bloem’, ‘Scooby’ en ‘Zeepbubbel’), maar het is gelukkig tekenend voor dit duo dat ze zich aan deze kant van het muzikale spectrum bevinden en niet aan de veilige.

The Rapture – In the Grace of Your Love
Genre: dancepunk

“Een beetje vreemd, maar wel lekker”, zo luidde ooit de slogan van het niet voor iedereen weggelegde drankje Rivella en zo nu en dan komt die typering bovenborrelen bij het beluisteren van muziek. Waarom The Rapture een beetje vreemd is? Vanwege de hoge, licht jankende stem van zanger Luke Jenner bijvoorbeeld, die ook niet voor iedereen is weggelegd, of de ietwat opgefokte composities ‘Blue Bird’ en ‘Can You Find a Way?’ op dit nieuwe, derde officiële album. Maar In the Grace of Your Love is grotendeels vooral lekker, mede dankzij zes sterke en dansbare liedjes met het heerlijk hypnotiserende ‘Come Back to Me’ als onbetwist hoogtepunt. Deze zes nummers worden onderbroken door de twee eerder genoemde composities, tegenvallers ‘Never Gonna Die Again’ en ‘Roller Coaster’ op respectievelijk plek zes en zeven en de ietwat uit de toon vallende, maar aardige afsluiter ‘It Takes Time To Be a Man’. Maar wat blijft hangen is dat The Rapture vijf jaar na het vorige album meer voor de dance kiest dan ooit tevoren en daar goed aan doet.

GEM – Hunters Go Hungry
Genre: folk/blues

Wie drie jaar geleden luidkeels ‘She said oh oh oh I said yeah yeah yeah’ meezong en op slag verliefd werd op de poppy gitaarliedjes van GEM’s derde album NEW, moet even rustig en met open vizier gaan zitten voor deze opvolger. Het GEM van toen is namelijk niet meer, wat de band betreft in fysieke vorm en wat de muziek betreft qua stijl. Dat zal even slikken zijn voor sommigen, maar wie goed luistert hoort dat dit nieuwe, ietwat sobere jasje frontman Maurits Westerik eigenlijk beter past dan het fleurige of stoere exemplaar van voorheen. Zelfs bij het meest popgeoriënteerde nummer van de plaat, ‘Got To Be You’, zijn de folk- en bluesinvloeden nergens ver weg en dat past zijn stem uitstekend. Dat een iets minder pakkend liedje als ‘Do You Know This Man?’ ook minder goed op zichzelf kan staan is daardoor helemaal niet zo erg, want Westerik heeft met Hunters Go Hungry een aangename reis langs de nieuwe invloeden van GEM afgeleverd met meer dan ooit tevoren zíjn stem als bindende factor.